به گزارش روابط عمومی اصفهان سیتی سنتر، در این بازدید که زهرا سعیدی نماینده مردم مبارکه در مجلس شورای اسلامی نیز استاندار اصفهان را همراهی می کرد، حاضرین از واحد های مختلف شهرک صنعتی مبارکه به ویژه شرکت تولیدی برنا باتری دیدن کردند.

مجتمع تولیدی برنا باتری که از ۲۴ کارخانه تولید باتری از سال ۶۹ فعالیت خود را آغاز نموده، با ظرفیت ۵ میلیون در سال محصولات خود را به صنایع خودرویی و بازار آزاد عرضه می کند.در حال حاضر ظرفیت تولید باتری در شرکت برنا باتری، دو میلیون و چهارصد هزار است. این شرکت در راستای کارآفرینی بالغ بر ۷۰۰ نیروی متخصص را به کار گرفته است.

استاندار اصفهان در حاشیه این بازدید، از حضور در این واحد تولیدی فعال ابراز خرسندی کرد و همچنین نماینده مردم مبارکه پس از این بازدید گفت: در یک جمله بگویم که پس از بازدید از شرکت برنا باتری، نسبت به آینده بسیار امیدوارتر شدم.

گفتنی است؛ در شرکت تولیدی برنا باتری مصرف آب روزانه  تولید باتری از آب تصفیه شده تصفیه خانه مجموعه اصفهان سیتی سنتر است تا وابستگی از منابع آب شهرک صنعتی برداشته شود.

به گزارش روابط عمومی مجموعه اصفهان سیتی سنتر؛ دهه‏ های 60 و 70 بود که اجرای پروژه‌های توسعه در ایران کلید خورد. پروژه‌هایی که اگر چه در جهت توسعه گام بر می‏ داشتند اما به دلیل رعایت نکردن ملاحظات زیست محیطی آسیب‏ هایی جدی را بر بدنه شهرها وارد ساختند.

اصفهان نیز به عنوان قطب صنعت ایران از این امر مستثنی نبود. چه بسا که این شهر سال‏ های سال است که علاوه بر این مشکلات با بحران خشکسالی نیز دست و پنجه نرم می‏ کند.

حالا بعد از این همه نا امیدی، شنیدن این خبر که مجموعه ‏ای در اصفهان برای 3 سال پیاپی با رعایت ملاحظات زیست محیطی توانسته به عنوان مجموعه سبز در کشور شناخته شده و امسال نیز بر آن است که این عنوان را از آن خود کند، بسیار خوشآیند است.

رعایت ملاحظات زیست محیطی از اولین گام

در واقع اصفهان سیتی سنتر اولین مجموعه در ایران است که از همان اولین گام یعنی جانمایی پروژه ملاحظات زیست محیطی را رعایت کرده است.

اتفاقی که مسعود صرامی بانی این مجموعه دلیل آن را رسیدن به یک فلسفه ذهنی می‏ داند. او بر این باور است که هیچ راهی برای ادامه زندگی در محیط شهری وجود ندارد مگر این که تمامی شهروندان در هر جایگاهی که هستند به محیط زیست احترام بگذارند.

به خصوص که با صنعتی شدن جهان این بحث به یک الزام تبدیل شده است. الزامی که برای کشورهای جهان سوم از جمله ایران جدی تر است. چرا که کشورهای پیشرفته به سطحی از فناوری رسیده ‏اند که دیگر این مسائل را رها کرده و وارد عرصه Hi-tech ( فناوری پیشرفته) شده‌اند.

صرامی با تاکید بر این نکته می‌گوید این وظیفه ما است که الگوهای بهتر زیستن را در اختیار نسل آینده قرار دهیم و تنها به همین دلیل است که تمامی پروژه های خود را به رینگ شهر بردیم تا از این طریق میزان آلودگی داخل شهر کمتر شود و به دنبال آن سرطان که امروز به یکی از بیماری‏ های رایج در جامعه تبدیل شده کاهش یابد.

به اعتقاد صرامی رعایت مسائل زیست محیطی از وظایف مهم هر فرد انسان دوست و وطن پرست است. چرا که اگر بتوانیم کاری را انجام دهیم اما دریغ کنیم قطعا روزی از خود گله ‏مند می ‏شویم. از این رو تا این لحظه تلاش کرده ایم ملاحظات زیست محیطی را در تمامی پروژه های خود رعایت کنیم.

مجموعه تجاری، فرهنگی، تفریحی و گردشگری اصفهان سیتی سنتر اگرچه در رینگ شهر است اما دارای راه‏ های دسترسی آسان و مکفی به هر نقطه از شهر اصفهان است. علاوه بر آن ایستگاه راه آهن و دو شهر اقماری بزرگ اصفهان یعنی سپاهان شهر و بهارستان را نیز در همسایگی خود دارد.

اما بعد از جانمایی، دومین قدمی که مجریان این پروژه برداشته ‏اند دعوت از مشاوران داخلی و خارجی بوده است تا بتوانند با استفاده از نظرهای کارشناسی آن‏ها قبل از هر گونه ساخت و ساز ملاحظات زیست محیطی را مد نظر قرار دهند. به گونه ای که این مشاوره ‏ها توانسته است در بحث energy saving این مجموعه تجاری، فرهنگی، تفریحی و گردشگری بسیار موثر باشد.

به گونه ای که هم اکنون از تجهیزات و ماشین آلاتی استفاده می ‏شود که کمترین اتلاف انرژی رخ دهد و همچنین مجموعه در برابر هر گونه اتفاق ناگوار همچون سیل، زلزله و آتش سوزی مقاوم است. گذشته از آن مجموعه مجهز به یک سیستم BMS است که تمامی فعالیت‏ های مربوط به کنترل تهویه مطبوع را در تمامی بخش ها مدیریت می ‏کند.

به گونه‏ ای که در قسمت پارکینگ نیز سیستم تهویه اتوماتیک هوای پارکینگ وجود دارد که مجهز به سنسورهای اکسیژن و CNO هستند که به صورت اتوماتیک زمانی که میزان اکسیژن از حد مجاز کمتر شود و یا دی اکسید کربن از حد مجاز بالاتر برود از پشت بام هوای تازه را داخل پارکینگ می‏ دمند و جت فن‏ ها این هوای تازه را توزیع می‏ کنند. برای همین کسانی که در پارکینگ ها در حال تردد هستند کمتر در معرض سرب قرار می گیرند.

بحث دیگر مربوط به تفکیک پسماند از مبدا است که از طریق تعبیه سطل های مجزا در قسمت های مختلف مجموعه انجام می شود، اقدامی که علاوه بر بحث تفکیک، ناخودآگاه باعث فرهنگ سازی شهروندان می شود. مورد دیگر صرفه جویی در نور است؛ به این معنا که نه تنها در طراحی، بلکه در اجرا نیز چراغ‏ های کم مصرف و LED دیده شده است. چه بسا در طی 7 سالی که مجموعه به بهره‏ برداری رسیده هر چه تکنولوژی پیشرفت کرده ترتیبی داده شده که لامپ‏ های نسل قبل با نسل جدید تعویض شوند.  همچنین در پارکینگ نیز به گونه ‏ای برنامه ریزی شده که پارکینگ‏ هایی که پر می‏ شوند روشن و سایر پارکینگ‏ ها تاریک بمانند و یا نور محدود داشته باشند. البته کنترل آلودگی ها تنها به اینجا ختم نمی‏ شود. شما زمانی که وارد مجموعه می‌شوید و قدم می ‏زنید به لحاظ آلودگی صوتی نیز ایمن هستید و به هیچ عنوان صدای آزاردهنده ای نمی شنوید. در واقع ملاحظات زیست محیطی که دراین مجموعه رعایت شده اند بسیار زیاد هستند که در این گزارش مجال پرداختن به تمام آن ها وجود ندارد. از این رو از آن ها گذر کرده و به مهم ترین آن‏ها که راه اندازی تصفیه خانه است می‏ پردازیم.

راه‏ اندازی تصفیه‌خانه، مهم‏ترین اقدام زیست محیطی اصفهان سیتی‏ سنتر

تصفیه خانه‏ ای که پساب مجموعه، راه آهن و خانه‌های مسکونی آن را گرفته، تصفیه کرده و دوباره به چرخه مصارف خود باز می‏ گرداند. تصفیه خانه ای اختصاصی با ظرفیت 800 متر مکعب در 24 ساعت شبانه روز که با به روز ترین تکنولوژی دنیا یعنی لجن فعال کار می کند و 560 مترمکعب آب تصفیه شده کامل می‌دهد. طرحی که امروز تبدیل به یک مرجع برای دانشجویان رشته‌های مهندسی تصفیه آب در اصفهان و سایر شهرهای ایران شده است.

این مجموعه دارای دو نوع فاضلاب بهداشتی و چرب است که هر دو وارد تصفیه خانه اختصاصی می شوند. آبی که در فاز اول تصفیه به‌دست می‌آید مناسب کشاورزی است. آبی که از طریق آن نه تنها فضای سبز مجموعه اصفهان سیتی سنتر آبیاری می‌شود بلکه راه‌آهن و خانه‌های مسکونی آن را نیز آبیاری و مسیرهای منطقه نیز آب پاشی می‌شوند. به گونه ای که هیچ گونه آب شهر برای آبیاری این مجموعه و اطراف آن استفاده نمی ‏شود.

در مرحله دوم آبی که مناسب فضای سبز است و استاندارد، آن را تایید کرده در موتورخانه مرکزی در یک سامانه تصفیه به آبی با سختی بسیار پایین تبدیل می‌شود. آب شیرین تصفیه شده ‏ایی که از آن در برج‏ های خنک کننده، بویلرها و چیلرها استفاده می‌شود.

چه بسا اگر معذورات شرعی وجود نداشت می توانست به عنوان شرب نیز مورد استفاده قرار گیرد. زیرا ا ز لحاظ باکتری، صدها مرتبه از آب اصفهان خالص تر است.

اخیرا نیز فلش تانک‏ هایی که در سرویس بهداشتی‏ های مجموعه استفاده می ‏شوند از تصفیه خانه تامین می‏شوند. در حالیکه در شهر، فلش تانک‏ ها از آب تصفیه شده شهری تامین می‏ شوند و این کار منطقی و درستی نیست.

در حقیقت می ‏توان گفت تصفیه خانه اصفهان سیتی سنتر طرحی منحصر بفرد در کشور است. چرا که این طرح امروز به طور 100 درصد در حال بهره ‏برداری است و اهمیت آن به این دلیل است که مجموعه اصفهان سیتی سنتر تنها مجموعه خدماتی است که پساب بهداشتی خود را به آب مناسب کشاورزی و سپس آب صنعتی و فرایندی که در بخش های مختلف نیاز دارد تبدیل می کند.

از طرفی این یک طرح پایلوت و موفق است که برای تکرار آن در پروژه های دیگر با هر کاربردی در اقسا نقاط کشور قابل اجرا است. به خصوص در مراکز جمعیتی و شهرک های مسکونی ... .

البته اگر چه این طرح امروز با ظرفیت 800 متر مکعب به صورت 100 درصد به بهره برداری رسیده اما در ادامه با پیشرفت کامل مجموعه ظرفیت آن تا 2400 مترمکعب در شبانه روز افزایش پیدا می‏ کند. با این وجود طراحی‏ های این پروژه به گونه‏ ای انجام شده که تا 4 هزار متر مکعب نیز قابل افزایش است.

هزینه‏ ها در واقع نوعی سرمایه گذاری هستند

هر چند تا کنون سرمایه‏ های کلانی صرف راه اندازی، نگهداری و نیروی کار در این طرح شده است اما به اعتقاد مجریان این پروژه این هزینه ‏ها در واقع نوعی سرمایه گذاری هستند. چرا که نهایتا آن‌ها را به سوددهی رسانده و امروز آنها مجبور نیستند که هزینه‏ های زیادی را صرف پرداخت آب، برق و گاز کنند و این همان توسعه پایدار است.

به همین دلیل است که پس از 3 سال پیاپی هنوز عنوان ساختمان سبز برای این مجموعه از دست نرفته و همچنان باقی است. چه بسا امسال نیز دست آن‌ها برای رقابت پر تر از همیشه است و با قدرت بیشتری در این رقابت شرکت می‏ کنند تا افتخاری دیگر برای اصفهان بیافرینند.

به گزارش روابط عمومی اصفهان سیتی سنتر، مسعود صرامی که امروز همه او را با نام سیتی سنتر می‏شناسند در نشستی دوستانه با جمعی از دانشجویان عنوان داشت که از 5 سالگی وارد بازار کار شده است و تا قبل از رسیدن به سن 17 سالگی شغل های مختلفی همچون رانندگی را نیز تجربه کرده است، اما کار تولیدی خود را با شمع سازی شروع کرده و آخرین کار تولیدی او باتری سازی بوده که آن را تا به امروز ادامه داده است.

چه بسا در سال جدید که همه کارخانجات دچار ورشکستگی شده اند نه تنها تولید خود را کاهش نداده بلکه خط تولید جدیدی را نیز راه اندازی کرده و نیروی انسانی جذب کرده است.

وی در پاسخ به سوال یکی از دانشجویان در باب رسیدن به موفقیت می‏گوید، برای رسیدن به موفقیت نباید برای خود یک نقطه را هدف کنیم. چه بسا خود در هر برهه ای از زندگی و با رسیدن به هر موفقیتی موفقیت های بزرگتری را طلب کرده و این راز موفقیت او است.

صرامی در تکمیل صحبت‏های خود می گوید ایده سیتی سنتر زمانی به فکر او رسیده که با وجود موفقیت هایش در شرکت های تولیدی هنوز احساس می‏کرده به موفقیت بزرگتری نیاز دارد. اما بعد از آن ها روحیه موفقیت طلبی او سیراب نمی شود و به سراغ پروژه های بزرگی چون شهرک سلامت اصفهان، فدک مال و... می رود.

سوال دیگر دانشجویان در مورد اعتماد به شریک و چگونگی جذب سرمایه گذارهای خارجی بود که صرامی در پاسخ به آن‏ها گفت برای رسیدن به موفقیت علاوه برای روحیه‏ی موفقیت طلبی لازم است زمان را به درستی بشناسند.

در این زمان قطعا هیچ سرمایه گذار خارجی حاظر نمی شود که به این سادگی سرمایه خود را به ایران بیاورد به جز در موارد نفتی، اما اگر یک فرد نیاز زمانی را در کشور به درستی تشخیص دهد و روابط عمومی بالایی داشته باشد که بتواند کار خود را به درستی معرفی کند، قطعا می‏تواند سرمایه گذار خارجی را نیز ترغیب به سرمایه‏گذاری کند.

اما گذشته از همه این موارد اعتماد به یک فرد به عنوان شریک است که به سادگی امکان پذیر نیست. از این رو به دانشجویان پیشنهاد می‏کند که به سادگی هر کسی را به عنوان شریک خود نپذیرند و ابتدا او را به خوبی بشناسند.

وی ادامه می دهد: چیزی که مسلم است این است که قطعا یک دست صدا ندارد و همیشه کارهای تیمی بهتر به نتیجه مطلوب می‏رسند.

مسعود صرامی در پایان نیز در جواب به سوالی مبنی بر اینکه آیا تا به حال شکست خورده یا خیر و آیا شکست می تواند یک موفقیت محسوب شود یا خیر، می‏گوید: تا کنون شکست نخورده ام چرا که همیشه از تجربه آن‏ها استفاده کرده و خود را قوی تر کرده ام.

در واقع مسعود صرامی معتقد است که شکست نیز به نوعی یک موفقیت است اما در صورتی‏که آن فرد بتواند از نتیجه شکست خود استفاده کند.

محمد پناهی نژاد عنوان کرد: پردیس سینمایی اصفهان سیتی سنتر، بعد از سینما هویزه و اطلس مشهد و سینما آفتاب شیراز، چهارمین سینما در بین سینماهای شهرستان هاست که با بالاترین مخاطب در ایام نوروز مواجه شده است.

وی تاکید کرد: از اول تا 16 فروردین و با احتساب تعطیلی 13 فروردین پردیس سینمایی اصفهان سیتی سنتر توانسته است طی 15 روز کاری، در کشور نیز جایگاه دهم را بعد از 6 سینمای پایتخت و سینماهای مشهد و شیراز کسب کند.

مدیر پردیس سینمایی اصفهان سیتی سنتر ادامه می دهد: 9 فیلم ایرانی، یک فیلم خارجی و یک فیلم از سینمای هنر و تجربه، هر روز در نزدیک به 40 سانس از ساعت 10:50 الی 1:20 در 6 سالن سینمایی اکران می شد.

پناهی نژاد افزود: فیلم های رحمان 1400، متری شیش و نیم و چهار انگشت با بیشترین استقبال از سوی شهروندان روبرو شدند.

وی گفت: مجموعه پردیس سینمایی اصفهان سیتی سنتر در قلب یکی از بزرگترین مجموعه های تجاری، فرهنگی، تفریحی و گردشگری کشور واقع شده است و این موضوع در روزهای پر بارش سال جاری توانست امنیت و رفاه مناسبی را هر روز از 10 صبح تا 4 بامداد برای همشهریان و مسافران نوروزی فراهم کند تا با خیالی آسوده به تماشای بهترین فیلم های سینمایی بنشینند.

به گزارش روابط عمومی اصفهان سیتی سنتر و به نقل از وب سایت هنر و تجربه، در این نشست که با اجرای مصطفی اسماعیلی و با حضور کارگردان و تهیه کننده این فیلم برگزار شد، نکاتی در خصوص چگونگی ساخت فیلم و همچنین ایده اصلی فیلم و مشکلاتی که کار در کویر دارد، مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت.

در ابتدای نشست، کارگردان این فیلم با اشاره به این‌که نباید با ساخت و تماشای فیلم‌های سطح پایین سلیقه مردم را پایین آورد، گفت: «مردم وقتی فیلم‌های بی‎کیفیت را ‌می‎بینند سلیقه‌شان تنزل ‌پیدا می‎کند.»

ناهیدعزیزی نیز ضمن تصدیق این مطلب افزود: «البته این موضوع به شرایط اجتماعی نیز باز‌می‎گردد و مردم وقتی تحت فشار هستند میل به سطحی‎نگری دارند و کمتر دوست دارند وارد مسائل عمیق‎تر شوند.»

تهیه کننده فیلم هم‌چنین از نمایش و اکران با کیفیت فیلم در سینمای سیتی سنتر اصفهان اظهار خرسندی کرد:«تاکنون فیلم خودمان را در هیچ کجا با این کیفیت ندیده بودم حتی در تهران.» بهرا‌می ‎نیز ضمن تصدیق این مطلب گفت:«ما در اصفهان بهترین کیفیت از اکران فیلم خودمان را دیدیم.»

در ادامه مجری نشست سوالی را پیرامون چگونگی شکل‌گیری ایده نگارش فیلم‎نامه و خلق شخصیت پناه پرسید. این سوال را ناهید عزیزی که در نگارش فیلم‎نامه نیز همکاری داشته‌است، پاسخ داد:«اولین محرک این بود که آقای احمد بهرا‌می ‎پس از چند سفر به این منطقه دوست داشتند راجع به این جغرافیا و طبیعت و روستایی که رونق گرفته است و اکنون توریست‌های مختلف به آنجا ‌می‎آیند، فیلم بسازند و این بود که یک سفر با عده‎ای توریست‌ به آنجا رفتیم و از زاویه دید آن‌ها به این مردم نزدیک شدیم، آنچه ذهن ما را درگیر کرد این بود که همه وقتی به آنجا ‌می‎آیند خوش ‌می‎گذرانند،اما با خالی شدن این روستا از توریست‌ها،جریان زندگی چگونه ادامه می‎یابد؟ و این ایده‌ای بود که ذهن ما را درگیر کرد و منجر به ساخت این فیلم شد.»

او در ادامه عنوان کرد:« کارگردان فیلم یک سفربه تنهایی در سکون نیز به این روستا داشتند و خالی بودن آن را نیز تجربه کرده‌اند و اینکه مردم طی روزها منتظرند تا یک اتوبوس برسد و عده‎ای به آنجا بیایند و زندگی آن‎ها را دچار تغییر کنند.»

کارگردان هم در همین ارتباط افزود:« شاید توریست‌ها با خود پول و رنگ ‌می‎آورند و روزمرگی را برای چند روز از میان ‌می‎برند اما بعد ‌می‎روند و پول ‌می‎ماند و فرهنگ بزرگِ شهری که با برخی از هنجارهای خانواده‌های روستایی هم‌خوانی ندارد. ما دلمان ‌می‎خواست این تغییرات را ببینیم و نشان دهیم.»

و عزیزی هم به سوالات بی‎پاسخ خودشان در همین ارتباط اشاره داشت:« برای خود ما یک سری سوال پیش آمد که حتی با پایان فیلم به جوابی نرسیدیم، این که ورود توریست و هجوم فرهنگی به این منطقه تاثیر مثبت دارد یا منفی؟ و این رونق اقتصادی به نفع منطقه است یا نه؟ و اینکه آدم‌های این روستا باید شرایط این روستا را بپذیرند و بمانند و یا بروند؟ و این دغدغه اصلی فیلم است که شاید به نوعی دغدغه بزرگ در کشورمان نیز باشد برای ماندن یا رفتن. و این خیلی شخصی است و سوالی است که نمی‎شود به پاسخ آن رسید و برای هرکسی فرق دارد.»

در بخش دیگری از این نشست بهرا‌می ‎با اشاره به شخصیت پناه و نقش محوری او در این روستا گفت: «الان زندگی در این روستا قائم به پناه نیست و ما دوست داشتیم این شخصیت را این گونه نشان دهیم که او در فیلم آچار فرانسه روستا باشد و به پیرمردها کمک کند. عبدالحسین عاشق نیز در این فیلم قصه واقعی دارد که نقل ‌می‎شود گرچه زمان فیلم‌برداری ما ایشان فوت کرده بودند و ما تنها قصه‎شان را مطرح کردیم. در مهاجرت از کشور نیز برخی مثل ما نمی‎توانند از همه چیز بکنند و بروند و من نیز دلم ‌می‎خواست پناه این‌گونه باشد و برای همین در نمای آخر گلستان را آوردیم و اینکه همه به او احتیاج دارند و او نمی‎تواند برود لااقل اکنون نمی‎رود.»

در ادامه این نشست یکی از تماشاگران با ذکر این نکته که:« فیلمی‎که حرفی برای گفتن نداشته باشد با چند نقد تمام ‌می‎شود، اما این فیلم چند نکته جالب دارد، درگیری‌های ذهنی که افراد در این فیلم دارند و شخصیت‌های مختلفی که با تمام تفاوت‌ها در کنار یکدیگر به صورت منسجم معرفی شده‎اند، بسیار خوب از کار درآمده است.» از کارگردان درباره دلیل بازی‌های کمی‎غلوشده بازیگران پرسید.کارگردان فیلم مشکل بازی برخی از بازیگران فیلم را تاکید کرد.

سپس بهرامی در خصوص پوستر فیلم و مفهوم آن نکاتی را عنوان کرد:« فیلم در سال اول در بازار فیلم کن پذیرفته شد و ما شبانه برای آن پوستر زدیم و چون بازیگر مطرح نداشتیم، نمی‎خواستیم از چهره بازیگران استفاده کنیم.از طرفی چون در جشنواره خارجی به نمایش در‌می‎آمد،‌تلاش کردیم پوستر مینی‌مال‎تر و مفهو‌می‎تر باشد.شخصیت پناه در فیلم بین رفتن و ماندن گیرکرده است.به این تردید در پوستر اشاره می‎شود. تماشاگران خارجی با پوستر ارتباط خوبی برقرار کردند.»

نکته دیگر مطرح شده در این نشست به انتخاب موسیقی فیلم اشاره داشت. بهرا‌می در این ارتباط گفت:«‎این فیلم ابتدا موسیقی نداشت اما خانم عزیزی اصرار داشتند که فیلم بدون موسیقی شاید برای برای بیننده داخلی کمی‎ خسته کننده شود ،بنابراین باران علایی تدوین‌گر فیلم این موسیقی را به صورت انتخابی روی آن گذاشتند که یک موسیقی اسپانیولی است.البته در آن زمان هزینه ساخت موسیقی  را هم نداشتیم.»

تهیه کننده فیلم هم در ادامه اضافه کرد:«دلمان ‌می‎خواست موسیقی فیلم بو‌می ‎باشد و چون این منطقه موسیقی خاصی نداشت و حتی چند تلاش هم برای ساخت موسیقی کردیم که خیلی خوب از آب درنیامد، این موسیقی را که روی فیلم نشسته بود، انتخاب کردیم.»

در این نشست نکاتی هم درمورد فیلم‌برداری خوب فیلم عنوان شد. کارگردان فیلم «پناه» در این زمینه توضیح داد:« بهترین فصل کار در کویر ۱۵ اردیبهشت یا ۱۵ مهر تا آبان است و از طلوع آفتاب تا ده صبح بهترین زمان کار است، ساعات فیلم‌برداری در کویرمصر محدود و کم بود ما از ساعت شش صبح تا ده کار ‌می‎کردیم و بعد نیز به کمپ ‌می‎رفتیم و چهار بعدازظهر تا نزدیک غروب مجدد کار ‌می‎کردیم و دو روز نیز درگیر طوفان شدیم که برای دوربین بسیار خطرناک بود. بچه‌های فیلم‌برداری و صدا نیز بسیار خوب و حرفه‌ای بودند.»

احمد بهرا‌می هم‌چنین ‎در پاسخ به یکی از تماشاگران که از سابقه کاری او می‎پرسید،گفت:« این اولین فیلم دلی ماست و سومین فیلم از نظر تولید، ما فیلم ۹۰ دقیقه‎ای «پایان یک رویا» را در سال ۸۱ ساختیم و بعد فیلم «تونل» را ساختیم که همان سال برنده جایزه بهترین کارگردانی دفاع مقدس شد و شبکه یک آن را چند بار پخش کرده است البته همه جا فیلم «پناه» به عنوان اولین فیلم ما شناخته شده است.»

در پایان این نشست تهیه کننده فیلم نکاتی را در مورد دشواری و محدودیت‎های تولید فیلم مستقل از لحظه پیش تولید و انتخاب عوامل و … مطرح کرد:«قصه ما از یک جایی تغییر پیدا کرد، اتفاقی که ‌می‎افتد این است که به دلیل محدودیت و هزینه برای بسیاری از مسایل را سرصحنه تصمیم ‌می‎گیرید و ما آن موقع ۱۵۰ میلیون تومان هزینه کردیم و با این دید که ‌می‎دانستیم برنمی‎گردد این مبلغ را پرداخت کردیم و خوشبختانه فیلم در دو جشنواره خارجی نیز شرکت کرد و از آن استقبال شد.»